Zdrowia psychiczne (ZP) mamy różne. Tak jak słabsze mamy nerki albo wrażliwsze kiszki. ZP się zmienia. Polepsza i pogarsza. Jeśli nie zaopiekujemy się nim, nie doświadczymy wsparcia w kryzysie, życie zafunduje kumulację trudności, a do tego nie zadbamy o sen, ruch czy dietę, ZP będzie się pogarszać.

Z 38 lat mojego życia do względnie szczęśliwych i stabilnych psychicznie mogę zaliczyć mniej więcej 5 świadomych lat i 6 dziecinnych, których za bardzo nie pamiętam. W pozostałym czasie albo byłam w kryzysie albo wychodziłam z kryzysu. Przeszłam też trzy większe choroby oraz dwa mniejsze. załamania.

W pewnym momencie życia pomyślałam, że najgorsze za mną, że teraz życie się ułożyło i już będzie dobrze. Ale to była bzdura. Patrząc po prostu całkiem realistycznie, nigdy nie mogę być pewna, że znowu coś mnie nie złapie. Tak jak choroba, którą mam teraz – w życiu bym tego nie przewidziała, że mi się przytrafi. Nie wiem, czy można wyzdrowieć psychicznie raz a dobrze. W końcu nowotwory też się odradzają.

Bądźmy wrażliwi i łagodni. I nigdy nie nazywajmy chorych psychicznie symulantami lub leniami. Tak nie jest wygodniej. Tak się żyje źle, zwłaszcza gdy wciąż się uśmiechamy i udajemy wbrew sobie, bo… nikt nie lubi smutnych.