Jednego dnia rano tłukę sobie do głowy, że jest piękny dzień, żyję w dobrobycie i “powinnam” być szczęśliwa. Tłuczenie wystarcza czasem tylko na kilka godzin. Tego samego dnia po południu mogę wpaść w dołek, który odbiera moc i energię do wszystkiego i nawet pozbawia apetytu. Są dni, gdy żywię się kawą, nie piję wody, zasypiam na stojąco i nie mam żadnej motywacji. Kolejnego znów próbuję przerobić swoje myśli i przekonuję się, że nie jest źle.

Ta huśtawka jest wyczerpująca. Zastanawia mnie, z czego wynika mój opór na wszelkie metody psychoterapii. Miałam już chyba siedmiu terapeutów. Efekty nie utrzymują się długo. Od lat walczę, by poczucie własnej wartości i wartości mojego istnienia utrzymało się na dłużej niż… kilka godzin. Niestety jestem jak z ewangelicznej przypowieści o siewcy. Ziarno psychoterapii i dobrych słów pada na skały i nie zapuszcza korzeni.

Jednak jak większość ludzi, muszę własnym wysiłkiem utrzymywać się na powierzchni i zasilać wnętrze, by chociażby sprostać wyzwaniom codzienności.

Musimy być uważni na to, co nas zasila.

Ja muszę mieć kontakt z pięknem, by nie zwariować. Piękno i natura to ratunek.

Żeby było jasne, nie jeżdżę codziennie do lasu.

Ale ratuje mnie:

– zapach czeremchy, jaśminu, piwonii,

– patrzenie na zieleń,

– zrywanie kwiatów,

– sezonowe owoce,

– przejażdżki na hulajnodze z córką,

– leżenie na trampolinie i patrzenie w niebo,

– fotografia,

– czytanie o sztuce,

– teatr dla dzieci,

– oglądanie ilustracji baśni

-………

A co Ciebie zasila?